‘Een wijkbeheerder is een als een spin in een web’

Marijke Hiemstra (52) is sinds 20 april 2010 wijkbeheerder voor woningbouwcorporatie Rochdale in Poelenburg. Dat werk doet zij al 22 jaar. Het kinderpersbureau sprak haar in haar kantoor aan de Suringarstraat 2.

1.Kunt u uitleggen wat het werk van wijkbeheerder inhoudt?
‘’Een wijkbeheerder zit in een wijk, een huismeester zit in een gebouw dat is het verschil. In Poelenburg heeft de wijkbeheerder van Rochdale 1000 woningen, waar de wijkbeheerder verantwoordelijk voor is. De wijkbeheerder houdt zich vooral bezig met de sociale kanten van de wijk. Dagelijks houd ik spreekuur van 8.30 uur t/m 9.30 uur in mijn kantoor.
Meestal komen de bewoners met klachten bij mij, zoals een lekkende kraan en de verwarming die het niet doet, maar dan vertel ik ze dat ze moeten bellen naar het callcenter van de corporatie, want die nemen de klachten in behandeling. Ik schrijf moeilijke termen wel op, zoals leertje (van een kraan), vlotter (drijver in de spoelbak van het toilet) en bovenlicht. Als iemand echt de taal niet spreekt, dan helpen wij en ga ik bellen voor ze en maak meteen een afspraak. Ik geef altijd antwoord als mensen vragen hebben. Als ik het zelf niet weet, dan laat ik het uitzoeken.
Verder kijken wij of woonregels worden nageleefd, we praten met de gemeente, bewoners en de buurtregisseur over zaken in de wijk. En zorgen ervoor dat de woonomgeving schoon, heel en veilig is.’’
2. Sinds wanneer doet u dit werk?
‘’Ik ben hier 22 jaar geleden mee begonnen in de Bijlmer (Amsterdam Zuid- Oost). Ik heb gesolliciteerd uit een geintje en ook uit nieuwsgierigheid. De Bijlmer had toen een slechte naam, ik wilde zelf zien of het er zo slecht was. Ik was de eerste vrouwelijke huismeester in de Bijlmer.’’
3. Wat vindt u leuk aan uw werk?
“Geen dag is hetzelfde. Je werkt met mensen in de multiculturele samenleving. Je bent als wijkbeheerder een spin in het web. Of ook: de ogen en oren van de buurt. Je hebt een vertrouwenspositie. Voor kinderen zijn we er ook. Wil je een speeltoestel? Vertel het ons, dan leggen wij contacten met de mensen die daarover gaan. En ook als we mensen niet blij kunnen maken, moeten we wel even uitleggen waarom iets dan niet kan.
Mensen praten vaak van zich af en soms reageren ze zich ook wel af bij mij, dan komen ze ontzettend boos binnen. Luisteren is dan de oplossing, of een glaasje water. Meestal komen ze dan een paar uur later weer langs en zeggen ze: ‘Sorry, maar ik had ruzie met mijn vrouw’. Uiteindelijk vinden ze bijna altijd zelf de oplossing. Wel heb ik in dit werk ontzettend brede schouders gekregen.
Wat mij opvalt: deze buurt wil heel veel, er is heel veel fantasie. Maar het lijkt alsof deze buurt voor een drempel staat. Ligt dat aan geld, taal, de mensen zelf of aan Rochdale? Ik weet het niet.”
Interviewster Esra heeft wel een idee. “Mensen uit de wijk zijn moe om dingen aan te kaarten, want beloftes worden niet nagekomen door de gemeente en de woningcorporaties. Mijn vader heeft veel gebeld over het gebrek aan veiligheid in onze flat. Laatst was er ook brand. Omdat er dan niets gebeurt, houden we op met vragen.”

Door Esra Cosgun
Foto’s van Lorette Kiala