een ontspannend verhaal van een gewone dag

geschreven door Erencan

30 maart 2011 bij de Poelenburcht

Ik zie een boom. Dichterbij: boomschors. Nog dichterbij: een wit soort schimmel, als een blaadje.

Ik voel regendruppels. De mensen schuilen. Op de grond zie ik grijze tegels met vogelpoep. De regen is koud. Het begint harder te regenen. Er liggen takken op de grond. Je kan de regen ruiken. Het begint nog harder te regenen. Iedereen schuilt bij ons. Het begint te hagelen.

Het stopt heel even. Ineens komt de regen weer. Regen stuitert op de grond. Het stopt weer met regenen. Het is stil. Ik hoor de vrouwen van de fietscursus. Ze praten Turks en Nederlands. Ik hoor de auto’s en het water onder hun wielen. Het doet me denken aan de zee. Als ik mijn ogen dichtdoe, klinkt het als golven.

De plassen lijken op spiegels: er is bruin en grijs in. Grijze en donkerwitte lucht met een beetje oranje. De takken dansen omdat de wind zegt: dans, dan heb ik plezier als ik voorbij kom. Ik voel een lekker zacht briesje.  Ik hoor de vogels zingen. De zon zie je niet maar je ziet het licht wel: de zon verstopt zich achter de wolken.

-